Signs (2002)

zaterdag 8 maart 2003 | 2 sterren

Wie nog gelooft dat groene mannetjes van lichtjaren ver komen om hier wat gras in plooien te strijken, kan maar beter dit artikel eens lezen. Ik ga ervan uit dat als er ‘intelligent’ leven bestaat out there dat ze er überhaupt niet aan zouden denken onze planeet aan te doen.

Alle ratio even aan de kant: wat je met graancircels en groene mannetjes wel kan aanvangen is spannende films draaien. Daar is Mel Gibson, in deze prent acteur én regisseur, beslist in geslaagd. Het camerawerk is vlekkeloos, de soundeffects zijn op hun plaats en de muziek is evenwichtig gedoseerd. Niet dat Mel Gibson zichzelf als de nieuw ‘master of suspens’ onthult, maar hij kreeg me toch een paar keer op de rand van mijn sofa. Kortom: spannende film, leuk verhaal, degelijk entertainment.

Maar. Het is geen geheim dat in het huis van Mel, vrouwlief en zijn zevenkoppige kroost godsdienst zwaar tegen de hanenbalken hangt, om het met een zinsnede van Gerrit Achterberg te zeggen. Daardoor komt het dat Signs helemaal niet over groene mannetjes gaat. Dat is slechts de schil om deze moderne variant van het aloude bijbelverhaal over Job. Mel Gibson speelt in deze film een priester die door een tragisch auto-ongeluk zijn vrouw verliest, en zijn geloof afwerpt. Hij neemt daarna ruimschoots de tijd om over zijn geloofsvragen uit te weiden, die door de buitengewone omstandigheden worden ingegeven. Daardoor komt het dat deze film evengoed in een Anna Frank setting had kunnen functioneren, waar het niet de buitenaardse wezens zijn die de boel komen verzieken, maar ‘den Duits’. Dat hele geloof gedoe stoorde enorm, en was de rest van het verhaald niet zo spannend geweest, had ik het Mel nooit vergeven.

IMDB: Signs (2002)