Solaris (2002)

dinsdag 18 februari 2003 | 4 sterren

Solaris is een feest voor oog en geest. Ik had eerlijk gezegd een doordeweekse space-movie verwacht, maar ik kwam bedrogen uit. Solaris gooit alle conventies over ruimte en tijd overboord, en bezorgt de kijker een hoop vragen zonder antwoorden. Dat is helemaal niet erg. Het is een beetje zoals die vraag of er wel geluid is als een boom valt in een eenzaam bos. Je kan er uren over prakkizeren, zonder bevredigend antwoord, maar het hele denkproces heeft wel een hoge amusementswaarde.

Don’t kill me for this, maar ik denk dat het thema van Solaris veel wegheeft van dat van de Matrix (1999). In de Matrix leven mensen zoals jij en ik enkel in onze gedachten: alles wat we voelen, ruiken, eten kan immers herleid worden naar elektronische prikkels tussen onze hersencellen. Als de hoofdacteur op het einde van Solaris kiest om – lichamelijk – te sterven, rust hij toch in de gedachte dat zijn wereld na zijn dood oneindig kan voortbestaan, weze het dan in het netwerk van Solaris.

Die planeet Solaris, waar het allemaal om draait (letterlijk dan) ziet er verbluffend uit. En dan nog allemaal in mijn lievelingskleuren! De filmmakers zijn bewust karig omgesprongen met soundtracks en overdreven geluidseffecten. De hele film baadt in een bevreemdende zee van (ruimte)stilte, in tegenstelling tot de tweehonderdkoppige orkesten en koren die tegenwoordig het gros van de Hollywood producties begeleiden. Wij hadden helaas twee ongelukkige zitplaatsjes uitgekozen, want vlak voor de film begon, kwam een enorm dikke man aangewaggeld met twee al even dikke pakken kraakhete nachos. Meer dan 40 minuten heeft hij er over gedaan om zijn gesmek en gemaal tot een einde te brengen. Ik hou van de Decascoop, maar popcorn, nachos, en alle andere voedsel dat lawaai kan voortbrengen zouden ze moeten verbieden!

IMDB: Solaris (2002)