Finding Nemo (2003)

zondag 16 november 2003 | 2 sterren

We geraken er zo stilaan aan gewend sinds Toy Story (1995): elke zes maanden schotelt een of andere digitale animatiestudio ons weer een nieuwe kudde Maya beestjes voor. Het blijft vooralsnog bij deze harige — of in dit geval glibberige — beestjes, want de homo digitalis ziet er nog iets te gekunsteld uit.

In ieder geval, deze nieuwe Disney bewijst dat de formule nog niet is uitgeblust: leuke figuurtjes met een extreem breed en gevarieerd smoelenwerk en een dosis humor die haast typisch voor het genre begint te worden — een nogal gemakkelijk verteerbare cocktail van Amerikaanse sitcoms à la Friends en The Simpsons. Misschien iets té gemakkelijk, want Finding Nemo verdwijnt na consumptie zo weer uit je hoofd. Misschien komt het ook doordat het hoofdpubliek uit zes tot tienjarigen bestaat, en ik mijn tijd beter aan andere zaken zou besteden ;-)

Daarom hou ik ook niet echt van deze Pixar (Disney) producties: de humor is veel te braafjes (Monsters Inc., A Bugs Life, ...). De numero uno in het genre — bij tijden errrrg stout — blijft de groene ogre uit Shrek (2001), waarvan volgend jaar trouwens de sequel verschijnt!

IMDB: Finding Nemo (2003)

Reacties

Michaël De Graeve op 21 november 2003

Humor hoeft toch niet steeds te choqueren? Misschien ben je 'stoute humor' gewoon geworden?
Ik vond Finding Nemo alleszins zeer grappig, en zeker niet voorbehouden aan zes- tot tienjarigen... Hoewel men mij bij momenten wel zo categoriseert :P

Frederik Vandaele op 21 november 2003

Eerst en vooral: met stoute humor bedoel ik niet choquerende humor. Shrek was stout, maar niet choquerend. Kwaliteitshumor hoeft bovendien niet stout te zijn, maar is wel vaak beter. Dat komt doordat stoute humor af en toe eens choqueert. Nu ben ik zelf in de war...

Oh ja, en als ik stoute humor gewoon ben geworden, dan is dat UW SCHULD, meneer De Graeve! ;-)

Michaël De Graeve op 23 november 2003

Laten we niet in details vervallen over wie nu de schuld is van wat eh ;-)