Kill Bill Vol. 1 (2003)

vrijdag 14 november 2003 | 5 sterren

De positieve kritieken kunnen niet op voor dit eerste deel van Tarantino’s vierde film. Het internet, de blaadjes en de kranten staan er vol van. Ik kan hier eigenlijk niets aan toevoegen: dit is dé film van het jaar (en de komende jaren). Ga kijken! Huur hem! Koop!

Verdenk me vooral niet van Tarantino-fanatisme. Ik vond alleen Pulp Fiction de moeite waard uit zijn (beperkte) carrière als regisseur. Reservoir Dogs bulkt van zinloos geweld, en daar kan ik gewoon niet goed tegen. Jackie Brown heb ik zelfs nog nooit gezien. Maar deze keer… ik ging volledig op de knieën. Onmiddellijk na de aftiteling wou ik hem nog eens bekijken, en dat gevoel heb ik nog nooit gehad in de cinema!

“Revenge is a dish best served cold (cool)”. Kill Bill is au fond niets meer dan één langgerekt verhaal over wraak. Daarbij passen nooit te veel woorden. Die ruimte wordt meesterlijk gevuld met een steengoede soundtrack en een fantastische cinematografische stijlenmix van spaghetti-western tot samoerai B-film. Tarentino maakt van oud brood een zoet godengebakje. Hij heeft begrepen dat nieuw geen garantie biedt op beter, en zet daardoor meteen alle recentste digitale huzarenstukjes (cfr de Matrix afkooksels) voor schut. Zoals bekend gebruikt hij geen special effects in zijn films.

Kill Bill lijkt op het eerste gezicht extreem gewelddadig, maar bij Tarantino kan je dat op een of andere manier relativeren. Door het bloed dat geregeld tot het aan plafond spuit, heeft Kill Bill iets van een Weens waterballet van afgehakte armen en benen. Zijn unieke stijlenmix abstraheert de gruweldaden van The Bride, zodat je gevoel volledig op het wraakgevoel gefixeerd blijft, en niet op de actie.

Tarentino kan — zo hij het wil — voor de rest van zijn dagen op zijn lauweren rusten. Ook al voor hij Kill Bill draaide. Wanneer hij met andere woorden zin heeft in een nieuw filmpje, is het puur voor de lol. En dat merk je: zijn stijl staat los (haaks?) op die van de gangbare Hollywood protocollen. Hij doet wat hij wil. Rond zijn films hangt een aura van stilistische apartheid. Noem het kunst, whatever.

Oh ja, en Uma… dat gele pakje… haar enigmatische blik en onaardse vastberadenheid. Dit is de mooiste wraakengel (avenging angel) die Tarentino ooit voor deze film had kunnen inschakelen.