Biecht

maandag 24 maart 2003 | Actualiteit

“… los van of ik die oorlog verantwoord vind of niet, moet ik toegeven dat ik een zekere vorm van geestdrift voel eens de zaak van start gaat: de strategie, de opeenvolgende acties, de wendingen… Alsof het film, game of zelfs strategisch gezelschapspel is kijk ik op een jongensachtige manier uit naar successen en geniale charges.” — Pieter Schepens in een mailtje deze avond

In mijn vorig bericht van vandaag had ik het over de censuur in de Amerikaanse media, maar nu merk ik dat ik mezelf censureer. Ik hou er namelijk exact dezelfde gedachten en gevoelens op na, maar durfde die niet toegeven, laat staan erover schrijven. De anti-oorlogslobby heeft zijn werk goed gedaan.

Je kan nu nog zo hard tekeer gaan tegen Bush en zijn bommen, maar wie van films houdt of af en toe eens een game speelt, voelt niet alleen gruwel als hij naar de nachtelijke beelden kijkt van een Irak onder vuur. Ik neem het mijzelf niet kwalijk: deze oorlog is net als zijn voorlopers in Irak, Afghanistan en de Balkan volstrekt geabstraheerd van de werkelijkheid en gereduceerd tot spectaculaire vuurwerk videootjes of coole 3D animaties van peperdure gevechtstuigen. Tot je de eerste beelden te zien krijgt van krijgsgevangenen, aan flarden geschoten lijken en eenarmige kindjes… dan begrijp je waarom Bush zo strikt toeziet op de berichtgeving in eigen land.

Risken met Saddam en George

Oorlog als strategisch gezelschapsspel?

Reacties

Fre op 25 maart 2003

Ik had te vroeg op ‘publish’ geklikt en had er geen idee van dat mijn bericht al op de site stond. Je hebt dus gereageerd nog voor m’n bericht af was :-) The fastest comment ever!

Pieter Schepens op 25 maart 2003

Leuk dat je verwijst naar m’n woorden: wat ik op die manier produceer is voor mij toch General Public License: mag door iedereen gedeeld worden…

Omdat in de rest van de mail ook nog wat bedenkingen staan die er bij aansluiten komt het bewuste stuk hier volledig:

“Zonder TV en krant – radio als enige medium – volg ik de hele zaak. Ik balanceer soms tussen huiver en geestdrift: los van of ik die oorlog verantwoord vind of niet, moet ik toegeven dat ik een zekere vorm van geestdrift voel eens de zaak van start gaat: de strategie, de opeenvolgende acties, de wendingen, … Alsof het film, game of zelfs strategisch gezelschapspel is kijk ik op een jongensachtige manier uit naar successen en geniale charges.”

“Huiver voel ik ook, en vandaag en gisteren meer dan eergisteren. Huiver wanneer ik denk aan de piloten die misschien wel tussen het met kogels doorzeefde riet in de Tigris bidden voor hun leven. Huiver ook bij het in de verf zetten van x doden daar en y gewonden ginder: this is war, en tot nog niet zo lang geleden waren burgers target nr 1. De publieke opinie op die manier beïnvloeden geeft me een gewrongen gevoel. Vooral ook huiver bij politieke reacties, en niet in het minst hier op Belgische bodem: uiteindelijk draait veel rond de vraag of deze oorlog al dan niet legaal is. Als je de VN-resoutie als uitgangspunt neemt weet je dat deze vraag bediscussieerbaar is en geen klaar antwoord kent. ‘Bediscusieerbaar’, gelukkig. Want stel je voor dat sommige politici, die nu luid beweren dat deze oorlog illegaal IS en dat België de transporten niet mag toelaten, gelijk krijgen. Als dat gebeurt, heeft Irak alle recht de VN ter hulp te roepen, en dan moet de VN reageren, tegen een onmiskenbaar illegale oorlog, tegen een bondgenoot/deelstaat die tegen eigen resolutie in het heft in eigen handen neemt. VN vs VS. Moge er dan geen derde hond komen…”

Pieter Schepens op 25 maart 2003

Leuk dat je verwijst naar m'n woorden: wat ik op die manier produceer is voor mij toch General Public License: mag door iedereen gedeeld worden...

Omdat in de rest van de mail ook nog wat bedenkingen staan die er bij aansluiten komt het bewuste stuk hier volledig:

<quote>

Zonder TV en krant - radio als enige medium - volg ik de hele zaak. Ik balanceer soms tussen huiver en geestdrift: los van of ik die oorlog verantwoord vind of niet, moet ik toegeven dat ik een zekere vorm van geestdrift voel eens de zaak van start gaat: de strategie, de opeenvolgende acties, de wendingen, ... Alsof het film, game of zelfs strategisch gezelschapspel is kijk ik op een jongensachtige manier uit naar successen en geniale charges.

Huiver voel ik ook, en vandaag en gisteren meer dan eergisteren. Huiver wanneer ik denk aan de piloten die misschien wel tussen het met kogels doorzeefde riet in de Tigris bidden voor hun leven. Huiver ook bij het in de verf zetten van x doden daar en y gewonden ginder: this is war, en tot nog niet zo lang geleden waren burgers target nr 1. De publieke opinie op die manier beïnvloeden geeft me een gewrongen gevoel. Vooral ook huiver bij politieke reacties, en niet in het minst hier op Belgische bodem: uiteindelijk draait veel rond de vraag of deze oorlog al dan niet legaal is. Als je de VN-resoutie als uitgangspunt neemt weet je dat deze vraag bediscussieerbaar is en geen klaar antwoord kent. 'Bediscusieerbaar', gelukkig. Want stel je voor dat sommige politici, die nu luid beweren dat deze oorlog illegaal IS en dat België de transporten niet mag toelaten, gelijk krijgen. Als dat gebeurt, heeft Irak alle recht de VN ter hulp te roepen, en dan moet de VN reageren, tegen een onmiskenbaar illegale oorlog, tegen een bondgenoot/deelstaat die tegen eigen resolutie in het heft in eigen handen neemt. VN vs VS. Moge er dan geen derde hond komen...