Gegen den strom

maandag 24 maart 2003 | Actualiteit

Onvoorstelbaar hoe gewillig de Amerikaanse media dansen naar de pijpen van hun regering! De waarheid was voor de zoveelste keer doelwit nummer één van het bommengeweld. ‘Deviante opinies’ worden in the land of freedom niet getolereerd: ordediensten treden ongemeen hard op tegen protestvoerders, redacties moeten verantwoording afleggen, krijgen op een blaadje wat kan en niet kan, en zelfs oorlogsbloggers ontvangen een vriendelijk, doch dringend verzoek de activiteiten te staken.

Amerikaanse proteststemmen zijn zeldzaam, maar vallen daardoor des te meer op, zoals ook gisteren tijdens de jaarlijkse oscaruitreikingen. Michael Moore schitterde zonodig nog meer dan zijn docufilm Bowling for Columbine, een aanklacht tegen het wapenbeleid van de VS (zelf nog niet gezien):

“ … We like non-fiction and we live in fictitious times. We live in the time where we have fictitious election results that elects a fictitious president.” [lees de volledige speech]

Al is het waarheid of gelul, het was de manier waarop hij de voorzichtige aanbevelingen van het oscarcomité om toch maar niet over de oorlog te spreken vierkant aan zijn laars lapte, die me kippenvel bezorgde. En dan het orkest dat op wenken van de organisatie zijn tirade moest onderbreken… Geweldig! Maar nog leuker vond ik de reacties in de zaal. Tussen het gejouw en gejuich door zag je de verwarde blikken van enkele supersterren, die nooit hadden verwacht dat ze op deze manier, en onder het oog van zoveel camera’s, tot kleur bekennen gedwongen zouden worden.