Hable con ella (2002)

maandag 21 juli 2003 | 3 sterren

Ik had de kans om volstrekt onbevooroordeeld naar deze film te kijken: ik kende niks van het verhaal af, noch van wat de reacties van de pers waren geweest. Ideaal dus.

Hable con ella of ‘Praat met haar’ liet me wat verdwaasd achter deze middag. Ik wist niet goed hoe ik me precies behoorde te voelen, maar wat ik zeker wist, is dat ik getuige was geweest van een bijzonder complex en buitengewoon gevoelig – droevig? – verhaal. Ik ben er zeker van dat de finesse ervan nog niet in zijn geheel tot mij is doorgedrongen, maar de gevoelige snaar was in ieder geval gestreeld geweest, en ik voel dat ik er nog vaak zal aan terugdenken. Kortom: steengoed!

Over het acteerwerk kan ik alleen maar lovend spreken. Beide mannelijke hoofdrolspelers leken perfect gecast. De gestoorde – nouja – Benigno weerspiegelde zijn wankele persoonlijkheid tussen liefdevolle jongen en – voor buitenstaanders – ziekelijke frustro zo overtuigend, dat ik hem in het echte leven niet meer objectief zou kunnen aanspreken. Op muzikaal vlak is ook heel wat denkwerk verricht, al krijg ik acute darmobstructies bij het aanhoren van dat ene koekoeroekoekoe liedje. Enfin, het kan de sfeer voor deze film alleen maar ten goede komen…

By the way: wat een schoon kind dat in de film in de coma ligt! Het is te gek om dat te ontkennen. Ben ik nu een sick psycho?

IMDB: Hable con ella (2002)