Sleutels
maandag 8 december 2003 | Persoonlijk
Gisteren zondag. Stralend vriesweertje. Eerst warme koffiekoeken samen. Zij lacht, ik lach, de zon op de ontbijttafel. Ik maak mijn rituele wandelingetje en plan om daarna — met een groot hart — haar auto te wassen. Ik krijg haar sleutels, doe mijn ding aan de carwash drive-in, en word thuis als een zoete held weer opgenomen.
Vandaag maandag. Te laat in bed gisteren. Nors. Beide erg stilletjes onder het maandags gewicht. Toch een zoen omdat ik zo lief was gisteren. Drie kwartiertjes rijden. Op het werk meneer Mac tot leven wekken en koffie schenken. Telefoon. Zij: “Wat zit er in je zakken”. Haar sleutelbos, vergeten na de carwash gisteren. Drie kwartier naar huis. Sleutels afgeven, incasseren. Drie lange kwartieren naar het werk. De held van gisteren is onderweg ergens gesneuveld.
Of hoe een kleine onachtzaamheid het lot van de wereld kan bepalen ;-)
Pieter Schepens op 8 december 2003
Vorige maandag was ik van een gelijkaardig verhaal de tegenpartij, maar de gevallen engel ontdekte het zelf: terwijl ik wat langer mocht slapen kreeg ik telefoon, van op de lijn Gent-Leuven, net voor Brussel. Boodschap: 'ik heb per ongeluk jóuw lenzen mee.'
Om zes uur opgestaan, in de vroegte de ochtenddrukte door, om les 8u30 te halen. Terwijl ik nog half sliep kwamen de lenzen vlug vlug terug binnen.
Heel de dag lang kon ik me niet ontdoen van een onbehaaglijk gevoel. Soms is zelf iets fout doen veel makkelijker...