God’s away on business

woensdag 1 september 2004 | Kultuur

Een mens loopt al te gemakkelijk in cirkels. Daarom zijn vrienden met goede smaak zo belangrijk: ze openen je af en toe de ogen door je de weg te wijzen naar nieuwe of voorheen verhulde paden.

Ik ben 25 jaar en ik ontdek voor het eerst Tom Waits — dankzij een iPod en Kpi, die me beiden vergezelden op weg naar de Zuidelijke Alpen twee weken geleden. Hoe is deze kerel er in godsnaam in geslaagd zich mijn hele leven schuil te houden? In ieder geval is er nu geen ontsnappen meer aan: ik verslind hem aan een razend tempo. Tot er niets meer van overblijft. Dat komt ervan als je mij heimelijk besluipt om dan onverwacht een mokerslag uit te delen.

“Waits gives this world its vibrant, dirty life with a voice that’s like no other, an amazing roar, like a waterfall of hard sharp stones. It’s the collective voice of all the world’s perverts and degenerates. It’s the sound of the shifting, unruly chaos that lurks beneath the plastic, smoothed out surface of American life.” — Jesse Ashlock