Het mijn-auto-is-gepikt gevoel

maandag 4 augustus 2003 | Persoonlijk

Afgelopen weekend ben ik sinds lange tijd nog eens voor een weekendje naar onze Belgische kust getrokken. Samen met twee bevriende bio-ingenieurs hebben we er een fantastisch gebiedje uitgekamd aan de westkust bij De Panne op zoek naar leuke plantjes en beestjes. Niet veel mensen zullen dit geloven, maar op die paar hectare duingebied groeit en bloeit de grootste biodiversiteit aan dieren en planten van heel Vlaanderen! Ik zal jullie niet lastig vallen met de botanische en ornithologische details, maar de rups van de Wolfsmelkpijlstaart (Hyles euphorbiae) wil ik niet zonder vermelding laten. Rupsen van nachtvlinders, zoals dit exemplaar, zijn vaak echte kleine kermisattracties, versierd met tientallen uitbundige kleuren en de meest feestelijke uitsteeksels.

Maar om even na middernacht volgde het grootste spektakel. We hadden geduldig het volledige duister opgewacht (nuja, aan onze kust kan van zoiets natuurlijk helemaal geen sprake zijn, maar bon, het was donker). Waarom? Op erg warme zomerse dagen gebeurt er namelijk iets heel bijzonders met ons kustwater. Dan is het namelijk verzadigd van miljoenen eencellige zogenaamde Zeevonk lijfjes (Noctiluca scintillans). Die lichten even op als je het water aanraakt. Pure magic!

Nadat we daar zo alledrie een uur hadden staan plensen als kleine kinderen die voor het eerst de zee zien, was het tijd voor een feestje. Na enige rondvraag, besloten we 40km verderop in Oostende een redders-beachparty op te zoeken. Auto netjes geparkeerd aan de dijk, toegangsticketje versierd en de hele nacht stevig gefuifd.

Toen we om 10 uur ’s anderendaags van het strand terugwandelden, wachtte ons een bittere verrassing: auto… weg! Het enig wat ervan restte was een hoopje groene glasscherven op de stoep. Slik. Een snoodaard had ’s nachts de achterruit ingeslagen en was gaan lopen met één van onze rugzakken. De politie had inbraak opgemerkt en had mijn auto weggesleept naar een garage vlakbij. Alles viel dus nog best mee, behalve het verlies van één van de verrekijkers, een Leica van 900 euro, die in de gestolen rugzak zat.

Een brave politieman vertelde ons dat we zo goed als zeker het slachtoffer waren geweest van een Oost-Europese illegaal. In Oostende, havenstad, hebben ze er ‘enorm veel last van de laatste tijd’, zei hij. Ik heb mijn twijfels bij deze beschuldiging. Waren we inderdaad het slachtoffer geweest van de gemiddelde criminele Oost-Europese inwijkeling, dan was inmiddels elk onderdeel van mijn blauw Volkswagen Lupootje apart te verkrijgen op de zwarte markt in Oezbekistan. Bovendien had ie zeker niet mijn autoradio/cdspeler, een telescoop, twee statieven, twee andere verrekijkers, mijn portefeuille met rijbewijs en paspoort, drie slaapzakken en twee flessen rode wijn niet aan zijn neus laten voorbijgaan. Dat lag namelijk nog allemaal in de auto!