Natuur is voor tevredenen of leegen

zondag 11 mei 2003 | Zomaar

In Gent hebben vanmorgen meer dan 20.000 mensen betoogd voor een leefbaar platteland. Ze maakten hun ongenoegen kenbaar over wat ze de ‘groen-betutteling door de overheid’ noemen. (bron: Belga)

Op de affiche van de betoging — ik werd er even stil van — is een kereltje te zien met een Agalev insigne op de borst die als een bezetene verbodsbordjes plaatst aan groene zones. De betoging was wel degelijk gericht tegen enkele individuen, in tegenstelling tot wat de organisatie beweerde. De groene ministers zijn de laatste weken kop van jut voor alles wat fout liep in de voorbije regeerperiode. Van mij mogen ze ook eens flink over de knie mogen gelegd worden, maar het zou jammer zijn als ons daardoor hun kernboodschap ontgaat: “Het gaat slecht met onze natuur, en als we daar niets aan veranderen zal ons dat later zuur opbreken.”

Ik ben een groene jongen (geen politieke, integendeel!) en ik steun die gedachte ten volle. Ik meen dat we wel degelijk moeten groen-betuttelen. En als het aan mij lag zouden we er nog veel verder moeten in gaan. Mensen beseffen niet wat Vlaanderen allemaal is verloren deze laatste decennia. De enige manier om een langzaam herstel te garanderen, is the hard way: onteigeningen, restricties, faillissementen… We hebben het ons zelf aangedaan! Ik begrijp daarom echt niet goed waarom vandaag zowel de CD&V en de VLD hun gezicht lieten zien tijdens de betoging. Erg hypocriet hoor!

Er zijn mensen die beweren dat er geen plaats meer bestaat voor groen in Vlaanderen. Ik zeg dat er geen plaats meer bestaat voor landbouw in Vlaanderen (want geef toe: landbouw is het belangrijkste motief voor deze betoging). De ideale wereld moet daar ergens tussenin liggen.

Toch is men ook binnen de verschillende natuurverenigingen het niet eens hoe ver de af- en bescherming van de natuur moet gaan. “Wat heb je aan 150ha eikenbos als je er niet mag wandelen of fietsen met de kinderen?” luidt dan de vraag. Als streefdoel voor ons land zou ik het Nederlandse model aanraden. Daar lijkt de mix tussen beschermen en gebruiken een vanzelfsprekendheid. Maar daarvoor zal de mentaliteit van de kleine Belgjes eerst wat moeten veranderen.

Voor wie de titel van dit stukje niet kan thuisbrengen: het is de eerste zin uit De Dapperstraat van J.C. Bloem. Dit gedicht heeft eigenlijk niets te maken met dit onderwerp, maar als ik aan onze Vlaamse natuurpracht denk, schieten de eerste vier lijntjes ervan steeds door mijn hoofd.