De Putten

zaterdag 15 maart 2003 | Natuur

Opgestaan met de eerste Tjiftjaf bij Julie thuis. Schitterende dag: lekker weertje, heldere hemel. ’s Nachts vriest het nog, maar daar is, behalve een dun laagje ijs op de voorruit van de wagen, overdag niets van te merken. De wilgen staan nu volop in bloei: overal katjes. Daartussen de eerste voorzichtige sleedoorns die bleek afsteken tegen hun zwart takkendecor. Vanmiddag wou ik net vertrekken voor een ritje, maar ik geraakte zelfs niet voorbij de eigen voordeur. In de ‘ericas’ zoemden talrijke vette hommels op zoek naar hun eerste krachten. Hommels fotograferen is blijkbaar mijn sterkte kant niet: ik heb er een vol uur mee doorgebracht zonder bevredigend resultaat.

In de vijver hoorde je de padden hun grappige geknor. Overal hadden ze opnieuw hun snoeren gespannen. Mijn koi’s zullen hun buikje binnenkort weer vol kunnen eten :-) In mijn vangnet kon ik een paar verschalken samen met een ‘groggy’ groene kikker (die nu niet groen, maar donkerbruin was) maar slechts drie salamandertjes.

Ik besloot nog eens De Putten te bezoeken, in de hoop daar mijn eerste blauwborst te vinden. In de Bourgoyen zouden er al enkelen doorgetrokken zijn, maar mij was de vogelgod vandaag niet goed gezind. Misschien had ik ’s morgens vroeg moeten komen. Het lange riet aan de achterkant van De Putten was blijkbaar gemaaid geweest tijdens het vorige najaar. Je kon op het korte wintergras op plekjes komen waar je in de zomer zelfs niet aan hoeft te beginnen. Aan de voet van een jonge zomereik stonden verschillende bosjes echte sneeuwklokjes. Ik hoorde nog enkele rietgorsjes ruziën, maar kon ze niet spotten. Overal hoorde ik tjiftjaffen: ik wen er al weer aan.

In de omliggende gebiedjes rond het reservaat ontdekte ik tot mijn grote verbazing een mannetje Roodborsttapuit! Even laten merkte ik ook zijn vrouwtje op. Hopelijk blijven ze plakken: dat zou een mooie comeback zijn voor de streek.

De Putten wordt met de jaren mooier en mooier: dikke braamboshagen, meidoorns, sleedoorns, zomereiken, moeraslandjes… Binnen enkele jaren wordt dat een gebied om je vingers van af te likken. Ik zal proberen het gebied dit jaar op de voet te volgen.

Net toen ik weer in de wagen stapte na een middagje natuur, reed Dominique Verbelen langs. Hij was net terug van Thailand of zoiets en zou daar een nieuwe vogelsoort ontdekt hebben. Hij vertelde me dat er in de Reymeren enkele kilometers verderop vorige week honderden Grutto’s gepleisterd hadden. Daar wist ik absoluut niets van! Blijkbaar verblijven er hier meer dan in de Bourgoyen. Samen zijn we de Reymeren gaan tellen. Er zat vanalles: Kemphanen, Bergeenden, Wintertalingen, Slobeenden, Watersnippen, … maar geen Grutto.

Hij tipte me over een vossenpaar dat vlakbij de putten zou nesten en baltsende Houtsnippen aan het populierenbosje. Daar moet ik maar eens een avond/nacht voor uittrekken.